การทำบุญตักบาตรถือเป็นวิถีชีวิตที่เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันของคนในชนบท คนในเมืองหรือคนที่มาจากที่อื่นเมื่อได้พบเห็นจึงประทับใจในน้ำจิตน้ำใจ และการทำบุญของชาวบ้านถือเป็นกิจกรรมที่ชาวบ้านมีส่วนร่วมมากที่สุด เพราะชาวบ้านมีความยินดีจะเข้าร่วม มาฟังเทศน์ฟังธรรมไปพร้อมๆ กัน เป็นการทำบุญใหญ่ และรู้สึกยินดีที่มีคณะธรรมยาตรามาพักแรมที่หมู่บ้านของตน ชาวบ้านบางคนอยากให้คณะธรรมยาตรามาหยุดที่หมู่บ้านทุกปี เพื่อจะได้ทำบุญกับพระสงฆ์คราวละหลายๆ รูป

ระหว่างตักบาตร ยังทำให้ผู้เข้าร่วมธรรมยาตราได้รู้จักสภาพหมู่บ้านนั้นๆ ว่ามีความอุดมสมบูรณ์หรือแร้นแค้นเพียงใด โดยพิจารณาจากอาหารที่ชาวบ้านนำมาถวาย เด็กๆ ในขบวนธรรมยาตราได้เรียนรู้ที่จะต้องกินง่าย อยู่ง่าย กระทั่งสามารถที่จะกินอะไรก็ได้ ไม่เฉพาะอาหารที่ตนเองเคยกินมา บางคนมาจากในเมืองได้เรียนรู้เพิ่มขึ้นว่า “หน่อไม้” สามารถนำมาประกอบอาหารได้หลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นแกง ซุป หมก ผัด ต้มจิ้มน้ำพริก และอื่นๆ อีกมากมาย และด้วยจำนวนอาหารที่มีอยู่อย่างจำกัด ทั้งชนิดและปริมาณ จึงเป็นมาตรการหนึ่งที่ทำให้เด็กๆ ต้องกิน เพราะความหิว ความเหนื่อยและเครียด ที่สำคัญ ทำให้เด็กๆ ได้ฝึกฝนที่จะอยู่กับสภาพและสถานการณ์ที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน

มองมุมกลับ ชาวบ้านได้เห็นความมีน้ำใจ ความอ่อนน้อมของเด็กๆ จากกรุงเทพฯ ที่แสดงออกต่อผู้ใหญ่ ผู้สูงอายุที่มาร่วมทำบุญ เช่น เดินเข้าไปรับและช่วยถือสัมภาระ ถามสารทุกข์สุกดิบอย่างเป็นกันเอง เป็นภาพที่หาดูไม่ง่ายนักในสภาพสังคมปัจจุบัน